Lavender Nightsky

If I were to see all the beauty of the world,

Here's to me!
Myself,that I take pride in.
The warrior,the hunter,the poet
Whether I have beaten
Whether I have hated another
I still deserve heaven
The others are still hell
The immigrant,the politician,the anarchist
Dansers in the circus of misery
Yet,here I stand,King.
At least I pronounced myself thus.
(Anti-depressants make you many things.)
My kind shall prevail
Untouched by mortal passion
Free
But no more than the moribund
I have chosen wise to ignore the beasts
They frighten me,they hurt me
I suffer because of them
God tells me I should suffer for them
I only suffer from life
Life may be the desease,not the cure
My whole life is but cold unwillingness
If only I were more of a dreamer
More of an infant at a park
A Yes-Man.
Not a yesterday man.A today man.
A tomorrow God.

Καταρρακωμένες ελπίδες.Ματωμένα όνειρα.Λαβωμένο πουλί της νιότης και άλλα τέτοια γραφικά.Το ζήτημα είναι για πόσο.Για πόσο θα βαστάμε ματωμένοι αλλά αλύγιστοι.Υπάρχουν όρια τελικά;Και πως καθορίζονται;Ως προς τι το αέναο παιχνίδι αντοχών;
Χτυπήματα κάτω απ'τη ζώνη λέγονται αυτά.Να έχουν γίνει τα προς το ζην πολυτέλεια.Η κατάρτιση του ανθρώπου να έχει γίνει πολυτέλεια.Η αναπνοή να έχει γίνει πολυτέλεια.Επιβίωση,καμία ζωή.Και παρατηρώντας κάποια όντα που αρέσκονται να αυτοαποκαλούνται Άνθρωποι,να αντλείς τη γλυκιά ειρωνεία της ζωής.Να σου τρυπάει το στέρνο βαθιά,αντλία πετρελαίου που το μόνο που εν τέλει βγάζει είναι ένα παχύρρευστο,μαύρο υγρό. Γιατί δεν έχεις τίποτα καλύτερο να δώσεις σε αυτή την ειρωνεία. Σε τραβάει κάτω,σε εξαϋλώνει.

Τελικά τα χρόνια δε σε κάνουν μισάνθρωπο μα απάνθρωπο.Και γίνεσαι (ή και ήσουν) άνους. Γιατί είναι τουλάχιστον πρωτόγονο να συμπεριφέρεσαι μισαλλόδοξα και αδιάφορα στην εποχή όπου χρειάζεσαι όσο ποτέ άλλοτε τους δεσμούς.Αλλά κατ'ουσίαν, δεν ξέρεις και τι χρειάζεσαι. Έτσι σε έχουν καταντήσει. Όχι οι ανώτερες,μαγικές δυνάμεις. Οι ίδιες σου οι πράξεις. Γιατί τα πρόσωπα των άλλων είναι κάτι σαν την αντανάκλαση των πράξεων μας.

Το ζήτημα είναι πλέον ότι δεν ξέρει και που να στραφεί κανείς.Σε ανώτερες δυνάμεις;Στον εαυτό του;Στο "φίλο" του;Περίεργα πράγματα.Αλλαγές.Μικροσκοπικές αλλαγές στο είναι κάθε μέρα.Κουλτούρα "και καλά".Και ξανά τίθεται το θέμα του αδειάσματος των σωθικών.Δηλαδή τι άλλο να βγάλεις προς τα έξω;Από που να εμπνευστείς να δημιουργήσεις όταν δεν έχεις πια τον κήπο;Όταν δεν έχεις την ιτιά;Όταν δεν έχεις την πράσινη κουρτίνα που φωτίζεται στη δύση του ηλίου;...

Παραμένεις.Γράφεις.Δημιουργείς.Μπορεί να το κάνεις για να αποδείξεις.Μπορεί να το κάνεις για να πιστέψεις.Για όποιο λόγο κι αν το κάνεις εν τέλει μένει η ίδια γεύση στο στόμα σου.Η μεταλλική γεύση του αίματος.Αίμα πηχτό,πληγής που πάει να κλείσει αλλά όλο και κάτι την ξύνει συνέχεια και ανοίγει.Όμως θα κλείσει.

End of story

Left her body covered with stains...

Everything that tries to be something eventually turns up something else.

Everything but colours.They stay the same in every dimension.

Red is the same.So is green and blue.

There's some symmetry in broken bonds

The mirror.One's self's the reflection of the other's decay.

The wolf is outside the door.

Nowhere to hide now.

Nowhere...

Παγκάκι.Κέντρο Αθήνας.

Της κρατά το χέρι σφιχτά

Μάτια κενά,ματιές πλάνες

Κρύο και καταχνιά

Ομίχλη απ΄τις ανάσες

Βλέμματα άδεια.Ξανά.

Και στο βάθος κήπος.

Γέλια και φωνές προνομιούχων.

Βουητά αμαξιών.

Αντανάκλαση του Γρηγόρη στην άσφαλτο.

Κρίση αξιών

Κρίση αυτοπροσδιορισμού

Και το χέρι της τρέμει...

Τη ρωτά τι θα κάνουν

Τον ρωτά αν μπορεί...

Σιωπή για λίγο,μετά δάκρυα

Μετά πόνος,μετά οργή

Στέρηση προσδοκιών.

Πραγματικότητα που δεν τους ανήκει

Απόηχοι ενός άρρωστου παραμυθιού

Παγκάκι και χαρτομάντηλο

Η ζωή στην πόλη

2011 μ.Χ.Πολιτισμός!

Πολιτισμένα σαπίζουμε...

Μην κλαις μικρή

Θα σε προστατεύσει

Η αγάπη μπορεί

Ίσως αυτό διδάσκει αυτό το φιάσκο

Ότι η αγάπη είναι εκεί

Ή ότι δεν υπάρχει πουθενά...

Σφούγγισε τα δάκρυα

Κοίτα τον ουρανό του νέφους

Φαντάσου ότι βλέπεις τ'άστρα

Προστασία της ουράνιας σκεπής

Ζεστή η αγκαλιά της φαντασίας.

Γλυκιά η μυρωδιά του ονείρου

Κράτα τη σα φυλαχτό

Κι εσύ κι ο φίλος σου

Θα έρθουν άλλες μέρες

Ίσως και νύχτες...

Όμως σε εσάς δεν υπάρχει σκοτάδι

Σε εσάς,μόνο δύναμη.

Το χρήμα είναι ψευδαίσθηση

Η ευημερία,μια φάλτσα νότα

Οι δουλειές παγωμένες λίμνες

Κάντε πατινάζ σε κάτι πιο στέρεο

Το παγκάκι.Τις 3.05.

Τα μάτια του άλλου.

Τους κοφτούς χτύπους της καρδιάς

Εκεί είναι η παράδοση

Εκεί η δημιουργία

Και η πόλη,μόνη...

Κρυφός εραστής της προδοσίας

Γραμμόφωνο avant-garde βίας.

Φύσα τη σκόνη αγόρι

Γύρνα την κιτρινισμένη σελίδα

Σήκωσε τη μικρή στους ώμους σου

Πέτα τη ψηλά...

Εγκαταλείψτε το ενυδρείο

Έχει σπάσει το γυαλί και το νερό τρέχει

Αργά...Βασανιστικά...

Ήρεμα και με εθιστικό ήχο...

"Κρυώνω...",ψιθυρίζει

"Τα χείλη μου φωτιά"

Της απαντά...

Το πρόσωπό της αλλάζει

Πρώτη φορά μέσα σε 5 μήνες

Γέρνει στον ώμο του

Οι ήχοι της πόλης σβήνουν

Οι δρόμοι αδειάζουν

Ο χρόνος ακίνητος στο παγκάκι.

Στεγνό πια και το χαρτομάντηλο

Χαμόγελο-ελπίδα

Το κάρβουνο της νιότης...