Άδεια. Αδειότητα, αδειοσύνη, αδειανότητα.Αηδιότητα.Αηδία. Father deliver me.I'm ready to be received.Από τα πιο σκοτεινά καταγώγια του μυαλού...Να οι πιο φωτεινές αυταπάτες.
Πως να γράψω για ουράνια τόξα όταν υπάρχουν οι γαμημένες μαύρες τρύπες;
Je comprends tous mais j'espere rien.Με άδειασαν.Ζω μόνο μέσω αυτού του λόγου του παραλόγου.Φτερά;Δεν είχα ποτέ.Αλλά έχω απελευθερωθεί.Δε ντρέπομαι πια.Είμαι κάτι άλλο.Περήφανο.Ή ψωροϋπερήφανο.Και τέλοσπάντων,μόνο τα ζόμπι μείνανε.
Στο σταμάτημα της ώρας αν ο κέρσορας σβήσει θα φύγω.Δεν πρέπει να σβήσει τίποτα.Πρέπει να το πυροδοτήσω εγώ.Μπαρούτι λοιπόν και σπίρτα.Σπίρτα που βάλανε φωτιά στην άγρια αυτή ώρα.Και να φανταστείς ποτέ δε μ'άρεσε να γράφω ασυναρτησίες.Θέλω όμως αυτή τη φορά να γράψω για μένα.Καθαρά για μένα.Μόνο για μένα.Εγώ και ο Μεγάλος Αδερφός.Εγώ και εγώ.Τίποτ άλλο και κάτι ακόμα.
Κουράστηκα.Θέλω να σταματήσουν όλα.Θέλω να ζήσω.Θέλω να τρελαθώ από ευτυχία.Να με χτυπήσει η χαρά τόσο βίαια ώστε να ματώσει κάθε μάγουλο μουλιασμένο απ'το κλάμα.Θέλω να ξεχάσω.Θέλω να κοιμηθώ.Ας γίνω λάχανο.Και που το πρόβλημα;Ας είμαι Υπερείδης.Και που το κακό;Εγώ τουλάχιστον υπάρχω.Αρρωστημένο μεν να υπάρχεις μέσω αυτής της φιλοσοφίας.Αμπελοφιλοσοφίας.Και δίχως δίδαγμα κιόλας.Αλλά με μια αρρωστημένη χαρά.
Ό,τι υπάρχεις.
Ε λοιπόν ποτέ δεν το κατάλαβα αυτό.Χαρά του να υπάρχεις.Δεν υπάρχει η χαρά του να υπάρχεις.Η χαρά είναι μόνο να υπάρχεις όπως θες.Τι Θεοί και αμαρτίες,παραμύθια της Χαλιμάς.Εξόριστοι...ΟΙ εξόριστοι.Από έναν κόσμο που σε μίσησε.Σε μάσησε και σε έφτυσε και σε πατάει καθημερινά.Λες και κάθε μέρα ήσουν υποχρεωμένος να τους νοιώθεις.
Άδεια...Άδεια...Ψυχρή νύχτα Σεπτεμβριανή.Melancholia in Septembre.Βρε τι σου κάνει το φθινόπωρο.Ή μήπως πλησιάζει το 2012 και είναι σημάδι;
Σκορπάω τις κατάρες μου ολούθε.Όχι ότι τις πιστεύω.Απλά εξατμίζεται το ξύδι λιγάκι.Έτσι για να πλησιάσει ύπνος τα κουρασμένα τούτα βλέφαρα.Και ποιος ο λόγος δηλαδή;Έτσι κι αλλιώς ένας κλώνος μέρα θα ακολουθήσει αύριο.Και να που j'espere rien.Το βιογραφικό μου έπρεπε να το γράφει αυτό.Είναι το πιο σημαντικό κομμάτι.Ή μήπως λέω ψέματα στον εαυτό μου και j'espere;
Δε σταματάω...Όχι δε σταματάω...Αφού είμαι άδεια πως γίνεται να είμαι τόσο γεμάτη;Α ρε Peppino...Ιταλοί ερωτύλοι.Α ρε κόσμε ερωτύλε.Έχεις συνδυάσει τα πάντα με τον έρωτα.Δε νομίζω όμως στις σπηλιές μες το κρύο να είχαν χρόνο να σκεφτούν για ερωτισμούς και μυξούλες.Εντάξει,δε γύρισα και στη σπηλιά.Αλλά καλύτερα να γύριζα.Τον μοντερνισμό τον πληρώνουμε ακριβά.Την κατανάλωση; Δεν την πληρώνουμε καθόλου γιατί δεν έχουμε.Οπότε τα γεμάτα στομάχια και τα ακριβά αρώματα θα εκλείψουν. Τι να το κάνεις το αποσμητικό;Λίγδα και πανικός από 'δω και στο εξής...
Αχ βρε Peppino...Όμως ο έρωτας..Η αγάπη...Γεμίζει το στομάχι;Σε κάνει να αισθάνεσαι καθαρός;Μήπως σου βουλώνει και τη μύτη;Η ακόμα καλύτερα σου βάζει κάτω απ'τη μύτη τριαντάφυλλα;Έτσι λένε...Δεν έχω δει ιδίοις όμασι αλλά καλομελέτα...
Βαρέθηκα.Σιχάθηκα.Άδειασα.Ξανά.
Μαύρο.
Είμαι γραφική;Cheesy;Wannabe γοτθούλα;
Λοιπόν ας είμαι.Ούτως η άλλως κανείς δε με ξέρει για να με κρίνει.Πόσο μάλλον εγώ.Η παντογνώστης.Η αψεγάδιαστη.Αλλά κατά τα άλλα μαύρη.
Μαύρο.
Απουσία χρώματος.Έτσι είναι.Γιατί όταν δεν έχει γνωρίσει κάτι δε σου λείπει κιόλας.
Όταν έχει γνωρίσει σου λείπει.Άρα μαύρο.Αφού λείπουν οι μέρες.Όταν ξανάρθουν,τα ξαναλέμε.
Θα σας ενημερώνω να μη μου ανησυχείτε αν ζω.Κατά πάσα πιθανότητα θα ζω.Για καιρό ακόμα.Ή και όχι.Όσο με χρειάζονται.
Καλημέρα.Αγάπη,μέρα.Λευκό και κόκκινο.Καλημέρα.Έλα...
Έλα.
Έλα.
Έλα.
