Lavender Nightsky

Μη μου γράφεις άλλες λέξεις
Πέφτουν βαριές μέσα στο βράδυ
Αναταρράσουν το χωροχρόνο στο δωμάτιο
Βυθίζονται μες τη διαστρέβλωση
από την άπειρη πυκνότητα της καταχνιάς μου.
Μη μου γράφεις άλλους στίχους
Πλέκουν σχοινιά γύρω απ'την καρδιά μου
Και το στομάχι μου σφίγγεται

Δεν έχει μείνει τίποτα ιερό
Κατεδαφίσαμε κάθε Τείχος

Μην περιμένεις να στείλω πίσω Ενέργεια
Οι μαύρες τρύπες μόνο απορροφούν
Δεν είμαι Novae, Ήλιος η φως
Είμαι το κάρβουνο που καίει την αγάπη
Κι αυτά που ονειρευόμουν, ποιήματα, σονέτα
Τώρα σηκώνουν την παλίρροια
Τώρα μου χτίζουν το κελί μου

Δεν είμαι φτιαγμένη για Έρωτα
Δε μου αξίζουν οι στίχοι και οι σκέψεις
Είναι η παράνοια και η τιμωρία μου
Να κυνηγώ πάντα μια χίμαιρα
Και μόλις γευτώ ένα κομμάτι του ονείρου
στα πόδια να το βάζω σα μικρό παιδί.
Αυτό είναι αρρώστια, καταδίκη, Τρέλα
Αυτή είναι η ώριμη σιωπή της μοναξιάς
Η λήξη της διάνοιας, η αρχή της Φωτιάς

Αυτά σου γράφω λοιπόν
Αυτά και η ψυχή μου σβήνει
Θα έγραφα ότι σε αγαπώ αλλά...
Είτε δεν έμαθα ποτέ να αγαπώ
Είτε χρειάζεται να αναλυθώ διαστατικά
Σε αγαπώ όμως με έναν τρόπο
Ίσως το μόνο τρόπο που γνωρίζω
Κι εύχομαι αυτό να είναι κάτι...

Ειλικρινά δική σου,
Χ.Γ.

Πάει καιρός. Έλεγα ότι με την καταχνιά θα έρθει το γράψιμο. Έλεγα ότι με το χρόνο θα έρθει η ροή.
Δεν πρόλαβα. Περιπλανιόμουν στους δρόμους. Μιας Μητροπόλεως. Οι δρόμοι είναι ζωντανοί. Γίνομαι ένα μαζί τους. Ο χρόνος δε σταματά εδώ. Εγώ έχω σταματήσει. Σε μια σπηλίτσα, η στάθμη ανεβαίνει. Σε μια πόλη τα τραίνα τρέχουν. Οι άνρθωποι έχουν ζωές. Εγώ έχω λίγο πράσινο δίπλα μου. Γιατί το πράσινο είναι τόσο καταπραϋντικό χρώμα; Γιατί βρίσκομαι εδώ;
Είναι τόσα που θέλω να γράψω και δε γράφω τίποτα. Δεν έχω πια μιλιά. Mind is a muscle. And if you don't exercise it often, θα ατονήσει. Η ζωή με περνά. Και οι δύο μου ζωές. Έχω δύο ζωές που προχωρούν χωρίς εμένα.Εγώ βρίσκομαι στη μέση και δεν κάνω τίποτα. Παρακολουθώ ένα επεισόδιο. Βλέπω ένα χαζό βίντεο. Πίνω ένα ποτήρι μπύρα. Κάνω κάτι. Και ο χρόνος κυλά.

Θέλω να γράψω τόσα. Έχω δει τόσα και έχω τόσα να πω. Ας δω άλλο ένα επεισόδιο. Άλλη μια παρτίδα και τέλος. Αφού με ηρεμεί. Δεν είναι γλυκιά αυτή η ηρεμία; Υπάρχουμε μέχρι να συνειδητοποιήσουμε πως ζούμε. Μιλάμε έξω απ'το δέρμα μας. Δεν ξέρουμε αν περπατούμε ή αν ονειροβατούμε. Και ψάχνουμε εκείνες τις στιγμές που μας ξυπνούν. Στιγμές που μας γεμίζουν πόνο ή ένταση, στιγμές που ουρλιάζουν στο αυτί μας ότι είμαστε εδώ. Μακάρι να πέθαινα σε μια τέτοια στιγμή. Βασικά έχω ήδη πεθάνει σε μια τέτοια στιγμή. Περιμένω να αναστηθώ για να ξαναπεθάνω έτσι. Πόσο τυχεροί είναι εκείνοι που κάνουν όλες τις στιγμές τους τέτοιες στιγμές. Είναι τύχη. Είναι ικανότητα. Γενετική προδιάθεση. Οι υπόλοιποι αγοράζουμε εργαλεία και εγχειρίδια αυτοβελτίωσης. New age μαλακίες παντός είδους. Μυστικά, γιόγκες, βίγκαν, Κοέλο, τα τσι και τα τσιτσι. Το μόνο μυστικό που χρειαζόμαστε είναι να φυσήξουμε τον κλέφτη, να σκορπίσει στον αέρα και να παρακολουθήσουμε το χνούδι να κάνει κίνηση Brown. Μήπως και μάθουμε. Δε θέλει ούτε youtube videos, ούτε meetups, ούτε tinder. "Μα το σεξ;" "Ποιό σεξ;" Μια τιντερονύχτα ίσον ένα κρύο πιάτο σούπα βελουτέ. Μια κακή παράσταση εναλλακτικού φεστιβάλ. Ένα κενό που δε γεμίζει παρά μόνο αν βρει την ηδονή ο νους.

Αυτό λείπει. Αυτή είναι η κατάρα μας. Γι'αυτό πάρτε τον προχώ δυτικό πολιτισμό σας και βάλτε τον στον πάτο σας. Εγώ θα προτιμήσω να χαθώ κάτω από ένα ροζ βότσαλο στο Ελαφονήσι. Να κοιμηθώ πάνω στον πλάτανο μου στον Άγιο Δημητράκη, στον Ταϋγετο ακούγοντας το νανούρισμα που μου τραγουδούν ο αέρας και τα φύλλα. Να παρακουλουθώ δύο αδέσποτα σκυλιά να παίζουν. Ταινία λίγων Όσκαρ αλλά υψηλής κινηματογράφισης. Να πιω ένα τσίπουρο στα Πετράλωνα κι άλλο ένα στο Μεταξουργείο χωρίς να ακούσω τη λέξω "λεφτά" ούτε μια φορά. Να σβήσω με το ηλιοβασίλεμα στο Λιμένι όπως τα δάκρυα θα σβήνουν τα πυρωμένα μάγουλα μου.
Και να μείνω ξάγρυπνη. Αναστενάζοντας. Από πόθο. Όχι από έννοια. Από πόθο ανεκπλήρωτο. Από όνειρο άπιαστο. Από τις ιστορίες που φτιάχνω στο μυαλό μου. Στο φεγγαρόφωτο, στην παραλία, ένα βράδυ του Αυγούστου, κάτω από την βροχή των Περσίδων. Αυτό θέλω. Δε θέλω τις ευκαιρίες. Δε θέλω αξιοπρέπεια, ευγένεια, τάξη, υποδομές. Θέλω τις στιγμές που ουρλιάζουν. Θέλω να πεθάνω μια τέτοια στιγμή. Όχι πριν ούτε μετά, παρακαλώ. Τότε. Εκεί και πάντα. 

Και κάπως φτάσαμε ως εδώ...Και έχουμε άλλη μια playlist. Ο Αύγουστος αυτός με κάνει να σκέφτομαι. Και δεν μου αρέσει να σκέφτομαι.  Με κάνει να νοιώθω χαζή. The balance of life is shifted.



Έπειτα, πως πέρασε όλη αυτή η χρονιά. Μετά βίας πρόλαβα να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου. Όλα έχουν μπερδευτεί αλλά "can't lose your way when there is no way". Όπως με ρώτησε μια φίλη αν προσέχω πρώτα το στίχο στα κομμάτια. Εξαρτάται. Εκτιμώ τις λέξεις εκτιμώ όμως και τον ήχο. Ούτως ή άλλως το ένα είναι τ'άλλο. Και καμιά φορά οι λέξεις των ήχων αυτών μιλάνε μέσα από το στόμα μου. Καλύτερα μάλλον, μέσα από τα δάχτυλα μου.


Και τέλοσπάντων, εδώ στις σκέψεις μου σκάβω να βρω αν τελικά ξέρω να αγαπώ. "I love you baby like a miner loves gold. And this will never grow old." Έτσι ήμουν πάντοτε κι έτσι θα είμαι. Κάτι δίνουμε και κάτι παίρνουμε. Σχέση αγοραπωλησίας. Έτσι έχουμε μάθει. Σε αυτό το σύστημα υπήρξαμε. Αυτές είναι οι πραγματικές αξίες, όχι τα "υψηλά ιδανικά" που προσπαθούσε να σου δώσει η οικογένεια, χρόνια τώρα.
 Οπότε:



(Πρέπει να είναι εμφανές μέχρι τώρα ότι αυτή η σειρά έχει γερά κομμάτια.)

Και τέλος (προσωρινά) , οι σκέψεις της σοφίτας, της οποίας τα παράθυρα βλέπουν δέντρα και ουρανό, καταλήγουν στη λιγότερο αγαπημένη μου ζωή. Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Πλέον είμαι σίγουρη. Εγκαταλείπω κάθε αυταπάτη και ερωτεύομαι τα κουρασμένα μάτια μου.





The nights that I twist on the rack is the time that I feel most at home.
Αυτή είναι η ζωή μου. Όχι μόνο τον Αύγουστο.

(Συνεχίζεται)

    Χάνω το σχήμα μου. Κάποιος προσπαθεί να με σμιλέψει. Κουλτούρα, γνώσεις ,απόψεις, φιλοσοφίες. Ή αμπελοφιλοσοφίες; Όπως και να 'χει, δε βοηθούν και πολύ. Αφήνουν όμως μια επίγευση αμυγδάλου.
    Οι μέρες τρέχουν. Οι νύχτες λίγο πιο δύσκολα. Χρεοκοπώ κάθε λεπτό που περνά. Μαζί με τη χώρα. Συναισθηματικά κυρίως.
Μπαίνω πάλι σε αυτή τη θερινή απάθεια, του "θέρους τη ραστώνη". Κι ας μην έχω ζήσει φέτος καλοκαίρι.
    Εδώ που μένω ακούω μόνο το γκρίζο. Καμία άλλη φωνή. Μου ψιθυρίζει όταν περπατώ κι όταν κοιμάμαι : (γκρίζα σπίτια,γκρίζος ουρανός, γκρίζα ποντίκια)
"Αυτό δεν ήθελες πάντα; Βικτωριανή πριγκίπισσα της Jane Austen μέσα στο Hogwarts, το γκρίζο σου κάστρο; Τώρα φτάνει η ώρα να απαντήσεις με ένα ΝΑΙ η ένα ΟΧΙ αν θες να μείνεις εδώ. Αν ΜΠΟΡΕΙΣ να μείνεις εδώ."

Πρέπει να απαντήσω με ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ λοιπόν. Σε μια ερώτηση επί του φαντασιακού. Σε μια ερώτηση με θεμέλια σαθρά επειδή βασίζεται καθαρά στις συνθήκες και τις προϋποθέσεις.
Θα έχω τον άρτον ημών τον επιούσιον; Θα βρω γαλήνη; Ποιά είναι η ευτυχία και η ισορροπία που ψάχνω;
Εάν κάποιος μου τα εγγυηθεί όλα αυτά, ΝΑΙ.

Θα μείνω.
Για ποσο όμως; Σε λίγο καιρό, τι; Θα αρχίσει η πλήξη.
Οι άνθρωποι (και οι τόποι) είναι πολυαγάπητοι αλλά και πολυβάρετοι. Έτσι μου έμαθε η μάνα από μικρή. Οπότε η πορεία του ΝΑΙ μου είναι προδιαγεγραμμένη. Όσο κι να θέλω να γίνω άνθρωπος του ΝΑΙ ξέρω ότι όλες οι μακροχρόνιες σχέσεις φθείρονται. Ευτυχία/ Ισορροπία βρίσκεται στη χορδή που ταλαντώνενται. Με άγνωστες συχνότητες κάθε φορά.
Το πολυπόθητο σημείο ισορροπίας βρίσκεται εκεί που βρίσκεται γιατί λίγο πιο πριν και λίγο πιο μετά η ισορροπία σπάει και οι ταχύτητες αλλάζουν.
Και για να τεθεί η χορδή σε ταλάντωση χρειάζεται μια δύναμη. Μια ώθηση. Ρήξη. Ανανέωση. ΑΛΛΑΓΗ.

Οπότε;....ΟΧΙ! Καμία συνθήκη και καμία εγγύση δε θα με πείσουν να μείνω μόνιμα σε ένα τόπο. Γιατί ακόμα κι αν αποφασίσω εγώ να μείνω δε θα μείνει ο τόπος σε μένα. Θα αρχίσει να με εγκαταλείπει σιγά σιγά, θα με αφήσει. Διότι όσο εγώ θα τείνω στο σημείο ισορροπίας μου, το "χωρίο" που ταλαντώνεται θα αλλάζει συχνότητες. Και μόλις ακουμπήσουμε συχνότητα συντονισμού θα έρθει η καταστροφή μου. Θραύση. Επομένως, ΟΧΙ.
Μακριά από χωρία, συχνότητες, σημεία ισορροπίας, σχέσεις εξάρτησης.

Έτσι διατηρεί κανείς το σχήμα του. Μόνος του, χωρίς πλάστη, χωρίς μαγιά, χωρίς λάδι, χωρίς αλατόνερο.
Χωρίς κανείς να πετά ζαχαρωτά μες τη ζύμη.
Χωρίς αμύγδαλο, χωρίς σωτήρες. Χωρίς χωρία. Χωρισ-μοι.Χωρίς πατρίδες.
Και εν τέλει χωρίς ΟΧΙ,ΝΑΙ,ΙΣΩΣ,ΜΠΟΡΕΙ,ΘΑ,ΑΣ ΤΟ ΔΟΥΜΕ.
ΟΧΙ. Απλά ΧΩΡΙΣ. Χωρίς ερώτηση, χωρίς απάντηση. Μόνο ταλαντώσεις. Έξω απ'την επιδερμίδα μας.
 Με μαύρο μελάνι και απουσία συνείδησης.

Above my chest lies a magnet
Held by the Devil
And he makes it oscillate
Each time I see you

Both our hearts have rings
And golden chains with locks
Even if I don't know you
I feel my pupose here is done

The troubles of being pure at soul
They alone make you a sinner
Even with the slightest notion
Of deviation from commitment

But what kills me brutally
Is that,for you, I am shadow
And so my fantasy can live on
As dreams sink into the abyss

The partition of duties amongst us
And your ignorant bliss
They will keep me safe
In the arms of my anchor

My body will keep aching
My heart will keep screaming
But geist shall prevail
And align to the journey..

The problem of youth is it lasts too long
Those were his favourite words
And we have to love while we're young
That was my favourite lie
Each night was devouring our hands
Each morning came cruelest than the previous one
August was burning the heads and the hearts
A flick of a second and the lightning struck
The castle was the only witness
And fairies danced till dawn down below

All sorries can never make him whole
All penalties could never make me wonder

The plan was to spit on August's face
I used to pray to God,he never prayed
I broke down my nihilist,my sparrow,my friend
And soon winter came and I saw the frozen lake

All sorries can never make him real
All penalties could never make me write

Now he exists only in secret searches
And in real life too
I broke down my nihilist,my sparrow
Till he became a priest of conscience
A slave of a purpose blindest than all the prophets
The woes of the town disintegrated us
I lost the last train north

And all sorries can never make him reminisce
And all penalties can never make me silence

Είμαστε ευγνώμονες. Τα έχουμε όλα. Έχουμε μια στέγη, χωρίς μόνωση, πάνω απ'το κεφάλι μας. Τη μόνωση θα τη φτιάξουμε αργότερα.
Έχουμε φαΐ κάθε μέρα. Κυρίως χυλοπίτες γιατί το ψυγείο τις πέντε μέρες είναι άδειο.
Έχουμε ένα αμαξάκι, αχόρταγο, με ένα μονίμως αναμμένο πορτοκαλί σχεδιάκι.
 Έχουμε τον έρωτα μας. Τον πρώτο,τον απελευθερωμένο, επ' ουδενί μικροαστικό.
 Έχουμε την υγειά μας. Πάνω απ'όλα! Ας είναι καλά τα χαπάκια και οι σως που συνοδεύουν τις τηγανιτές πατάτες που τρώμε όταν βαρεθούμε τις χυλοπίτες.
Έχουμε 500 ευρώ στην τράπεζα!
Έχουμε και δάνειο! Α! Και οικονομική ενίσχυση από τους συγχωριανούς μας, να 'ναι καλά οι άνθρωποι.
Έχουμε και περίθαλψη. Για έναν ολόκληρο μήνα μέχρι να ορκιστούμε για το πτυχίο! Μιας και το έφερε η κουβέντα, έχουμε και πτυχίο. Προσφάτως. Η κορνίζα θα αργήσει λίγο να έρθει αλλά εντάξει, όσο υπάρχουν όνειρα τίποτε δεν πάει χαμένο.
Έχουμε μέλλον. Στα όνειρα μας είναι ζωντανό.
Έχουμε μια ιδιαίτερη αδυναμία στο αλκοόλ. Είναι ένας φίλος που δικαιώνει όλες τις προσδοκίες.
Έχουμε προστασία στη γειτονιάς μας. Οι μαύροι δε θα μας ενοχλήσουν ποτέ.
Έχουμε εθνική υπερηφάνεια. Τα καταφέρναμε πάντα και πάντα θα τα καταφέρνουμε.
Έχουμε και άφθονο γέλιο αφού,ευτυχώς, είμαστε ανοιχτόμυαλοι ώστε να κοροϊδεύουμε πάσης φύσεως θεωρία συνωμοσίας.
Έχουμε και Ίντερνετ. Το παράθυρο μας στον κόσμο. Τον εκτός Ελλάδος αλλά και αυτόν που μένει ένα τετράγωνο παρακάτω.
Έχουμε μέρη να βγούμε. Μέρη γεμάτα κόσμο και πλατιά χαμόγελα. Τυπική ευγένεια, σπάνια στις μέρες μας, αφού οι περισσότεροι είναι αγενείς.
Μα πάνω απ'όλα έχουμε μυαλό! Πολύ μυαλό! Επιστήμη και κατάρτιση ώστε όλες οι συναλλαγές να είναι απλά τυπικές διαδικασίες. Οπότε έχουμε χρόνο και ευκολία. Και το κεφάλι μας ήσυχο (εφόσον παίρνουμε και τα χαπάκια μας).
Άρα λοιπόν τα έχουμε όλα. Τι να τα κάνεις τα πολλά "άλφα" όταν τα έχεις όλα;