Lavender Nightsky

Το κρησφύγετο των ονειροπνοών

Νυχτερινή αμαρτία

Αναρτήθηκε από Sandy Snufkin σχόλια (0)

Ησυχία.Ευλάβεια...

Κάτω απ'τα γάργαρα νερά,το πυροφέγγαρο
Θαρρείς πως είναι κρυμμένο στη λίμνη.
Μονάχη παρέα του οι χρυσαλίδες
Αγνό ασήμι και μαργαριτάρι στο βυθό
Μάτια σφραγισμένα...
Κάποιος κάθεται κάτω από ένα δέντρο
Κάποιος κοιτάει την όχθη.
Κάποιος συλλογίζεται τι χρώμα έχει.
Κάτω απ'τα ήρεμα νερά κοχλάζει λάβα.
Αλλά δε φαίνεται.
Μέσα σε κρατήρες συμπυκνωμένης ενέργειας
Περιμένει το φιλί του δράκου
Εκείνο το παλιό γιατροσόφι
Να την ελευθερώσει,να την φέρει στη ζωή
Κοιτώντας τα νερά,κάτι σαλεύει
Είναι αλήθεια;Η μήπως μια παραίσθηση;
Τα νερά στροβιλίζονται γρήγορα
Η λάβα φουσκώνει και ξεχύνεται
Καίνε τα μάτια από το θειάφι
Και κλάμα μωρού ακούγεται από μακριά
Γένεσις...
Και όπως όλα έγιναν,έτσι σταματούν
Ξαφνικά...
Και φυσάει ένας αέρας γλυκός
Γήινο άρωμα πικραμύγδαλου...
Τώρα έχει μείνει μόνη η ανάγκη
Η ανάγκη του αμφίβιου
Να γευτεί,να νοιώσει τον υγρό πυρετό
Αργά σηκώνεται απ΄το δέντρο
Το νερό μόλις που αγγίζει το δέρμα
Και με σφυγμό αργό μπαίνει μέσα...

"Τι απέγινε εκείνο το βράδυ;Κανείς δεν είδε.Κανείς δεν έμαθε ποτέ.Το μόνο που μπορούσε να αντικρύσει κάποιος (και κυρίως το φεγγάρι από ψηλά που γελούσε μεθυσμένο απ'τη σκόνη) ήταν μια κόκκινη λάμψη στο βυθό.Κόκκινη σαν ρουμπίνι στα έγκατα της γης...
Και η μέρα σιγά σιγά θα επανέλθει.Το φεγγάρι θα κρυφτεί.Οι αυταπάτες θα κρυφτούν κι αυτές στην αγκαλιά της νύχτας.Κι έτσι σιγά σιγά θα σβηστούν όλα τα πειστήρια.
Μα αν κάποιος κάποτε περάσει από εκείνο το σημείο θα μπορέσει να διακρίνει κάτι αλλόκοτο!
Πάνω στο δέντρο σκαλισμένα,σαν κάρβουνα να καίνε,τα τελευταία λόγια του περίεργου αυτού πλάσματος.Ένα πυρωμένο "Αγάπησα...".Το κουκούτσι του μήλου της Εδέμ...Μοναδικό δείγμα της Αμαρτίας..."







May

Αναρτήθηκε από Sandy Snufkin σχόλια (0)



Go away sorrow.
The soil of his mind is not fertile for you
Go away from these restless eyes
And should you return,come back White.
For there is no way that it can go on like this
Forsaken by all his Senses
Torn...
Struggling with time and expectations
Ambition is a poisonous fruit
He has tasted that.
Comparisson is the gift of the Snake
He has accepted this gift.
The passion of others for his one life...
It's demanding
The eyes set on his trembling hand...
A grave torment
Each line that is drawn is a victim
A victim of stability
Each number he sees,a scruple in his mind
Neverending sleepless nights
To heavy prayers for his own consience
Go away miracles
Or rather the belief
Calling loud the name of Limpidity
But the air is no healer
The air is not much of a God
It bears no flag of Victory
It just bears the smell of change
A smell yet untouched by cigarette-smoke
Therefore bound by what we call Destiny
Until the Lily of the Valley blooms
Until he moves as the compass indicates
North...

Clear are the eyes with no shame
And deep as the lake of aims
But no earthly creature can possess them
And no one can point his head towards the sky
For there is always a ceiling above us,a barrier.
What is different from us
What we cannot touch
Infinity
And a tiny place in history...

"Panting"
-Last month.So close to the end...Havoc or blossom?

Συνοδοιπόρε,εραστή και φίλε...

Κουράστηκες σε τούτο το άγριο ταξίδι.
'Εγειρε το δισάκι σου και έπεσε.
Η σκιά του δέντρου,λουσμένη σε φως απόκοσμο.
Δε σε χώρεσε ποτέ.
Δε σε έθρεψε.
Η χώρα που ζητάς να φτάσεις άγνωστη...
Τα συντρίμμια πίσω σου δε τα λογάριασες.
Απομεινάρια μιας αλλοτινής ελπίδας.
Παρά κίνησες για τη γη της Ατλαντίδας σου.
Μακριά απ΄τη γκρίζα αχλή της συνήθειας.
Ο έρωτας παίρνει μορφή στου δρόμου τις καμπύλες.
Κι όχι καμπύλες γυναίκας ή κιθάρας.
Μοναχά του δρόμου η απότομη στροφή.
Κρυμμένος ορίζοντας στα μάτια σου
Ξημέρωμα και δειλινό μαζί στο χαμόγελο σου.
Και η Αριάδνη να ψάχνει απεγνωσμένα.
Που είναι η έξοδος;Γιατί της έκρυψες το μίτο;
Ξύπνησες.Περπάτησες.
Ήρθε η ώρα για ταξίδι.Ξεκίνα πάλι.
Κρίνα στα μαλλιά του αύριο να μοσχοβολούν
Κι εσύ ψάνχεις τη χρυσόσκονη απ'το κλάμα της...
Ο δρόμος δεν τελείωσε εδώ.
Ο έρωτας σου θα θεριέψει.
Τα πόδια σου θα πατάνε σε πυρωμένο έδαφος
Η όψη σου θα αγριέψει.
Μα εσύ θα γράφεις μόνο για τη διαδρομή

Και η Αριάδνη μέρα τη μέρα θα μαραίνεται...


"Καιρός να πετάξουμε.Όσο πιο πολύ καθυστερούμε τόσο πιο πολύ κρυώνουμε.Και μετά;
Μετά τι;
Το όνειρο...Η διαδρομή για τη διαδρομή.
Το ταξίδι προς τον Παράδεισο.Ναι σίγουρα αυτός είναι Παράδεισος.
Ακόμα και η κόλαση που έχει πάνω της τη σκόνη του δρόμου είναι Παράδεισος.
Καλή τύχη..."



The sorry state

Αναρτήθηκε από Sandy Snufkin σχόλια (0)

Επικίνδυνος συνδυασμός βροχής και "Sorry state"...




One false move into this sorry state
One poor soul in this lonely space
One heart to shoulder all the blame
A single cloud for you pouring rain

It turns cold, when the world unfolds
When one false move can turn your world
Inside out

Settle down into your sorry state
The world won’t move in your darkened place
I can’t move here ? Shoulder all the blame
A single cloud is rearing up again

Its turns cold, when the world unfolds
When one false move can turn your world
Inside out

It turns cold, when your world unfolds
And one false move can turn your world
Inside out

Inside out...


One false move...Εμπιστοσύνη σε άτομα που σε αφήνουν in your lonely space,in the long run...
Αγάπες που σου χαρίζουν just a single cloud pouring rain...
Ανθρώπινες σχέσεις που εξουθενώνουν,καταβροχθίζουν, εξαϋλώνουν...
Και κάθε προσπάθεια σου ένας σπασμένος αμφορέας μέσα σε ένα λιβάδι ξεχασμένο από θεούς και δαίμονες.
Μήπως είναι καλύτερα η αγκαλιά της μοναξιάς;Εξ'άλλου ο κόσμος είναι ακίνητος στο σκοτεινό αυτό μέρος.
Δε γυρίζει...Δε μπορεί να ανακατευτεί.Να έρθουν τα έξω-μέσα...
Είναι ακίνητος.Και ανίκητος.

Settle down into your sorry state...
"Κι αν δε θέλω;"
"Πρέπει να προσπαθήσεις πιο σκληρά...Γιατί αυτό θα σε συντροφεύει.
Αυτό θα είναι δίπλα σου μία ζωή...Όλοι οι άλλοι πάνε και έρχονται...Πάνε και έρχονται...
Δε μπορείς να κρατηθείς από ένα βράχο που διαβρώνεται.Δε μπορείς να υποταχθείς σε συναισθήματα
που σκουριάζουν.Δε μπορείς να μιλήσεις σε γλώσσες που δεν καταλαβαίνεις.Δε μπορείς να κοιταχτείς στον καθρέφτη
εάν δεν ερωτευτείς το διάολο...."

One false move...Γιατί αυτό σημαίνει ζωή...


Homecoming and agony

Αναρτήθηκε από Sandy Snufkin σχόλια (0)


Cruel as the mind has painted it

Dark as the shades have turned it
Clear as it is
I can see now
Tangled up with this amazing maze
No cross at the end of the tunnel
No emergency exit from the woods
The woods of lost senses
Where once I lost myself for good

The voice of the White has faded
The cry of the wolf,pushed down
No sympathy left for the match girl
No eyes to create rain when they gaze
Merely a passion seeking for bridle

Once I could see behind the lines
Ever to search again
Ever to recover the mystery
My feelings crashing on a big wall
And being scattered all around
Never finding their way back to me

The nostalgia of the wild
The yearning of creating fairy tales
Garden smell of gardenias
Leading the mind away from the night
I seek Aurora but never find her there
Where I had left her
Under the willow tree,sleeping
Back to the future
Where you'll never travel
For I will not show you the way
It is mine and mine alone
A precious clandestine cache
Without a spare room for anyone




Sui Generis

Αναρτήθηκε από Sandy Snufkin σχόλια (0)

Υπήρχα πριν νοιώσω αυτή τη φρίκη

Έρμαια των παθών σας,με σφίξατε στην αγκαλιά σας
Και βύζαξα γάλα θολό.
Στέλνατε δόρατα αιχμηρά
Κατ'ευθείαν πάνω στις πληγές του ονείρου
Και άφηναν μόνο παραμορφωμένες τύχες
Δεν έψαξα πολύ να καταλάβω
Γιατί όλα ήταν στρώματα χρώσεων γύρω
Δεν έξυσα με το νύχι τον ασβέστη
Οι σκέψεις μου στερούνται διδαχών
Μα κάπου μέσα στο άρρωστο σκοτάδι μου
Φύτρωσα και θέριεψα δίχως λίπασμα
Μόνο με μια σπίθα ανατολής μέσα μου
Δε θέλω να σκορπίσω κατηγόριες
Δε θέλω να κλάψω δίχως ξύπνημα
Θέλω μόνο να χαϊδέψω το περιθώριο
Την άσπρη κόλαση που διάλεξα να ζω
Τι κι αν είμαι μόνη στο κλουβί μου;
Δεν τους χρειάζομαι εκείνους που με γδύσανε
Θέλω τα μάτια μου ν'ανοίξω κι ας σωπάσω
Να μυρίσω το άρωμα της δειλής νιότης μου
Που σαν λιοντάρι λαβωμένο φεύγει απ΄τη μάχη
Ξεθωριάζουν τώρα και οι χρώσεις...
Κρύβονται τα άσπρα περιθώρια και γελούν
Θα υπάρξω άραγε ξανά μετά τη φρίκη;
Ουδόλως γνωρίζω και ντρέπομαι γι'αυτό
Θα υπάρξει όμως ο καιρός που θα μάθω...
Θα ανακαλύψω τους φανταστικούς μου φίλους
Κρυμμένοι όλοι βρίσκονται στη Σπηλιά του Σύμπαντος...

Geist ist geil

Αναρτήθηκε από Sandy Snufkin σχόλια (0)

Spirit is dangerous.
"Thou shalt not heal until thou get hurt."
Spirit is reluctant.
"Thou shalt not cry until you breathe first."
Spirit is beyond forever.
"Thou shalt not exhale until the candle is out."
You cry when left alone.
You moan silently in shades.
And Spirit makes fun of you.
You drive in the middle of nowhere.
Spirit is your break and gear.
But you shall not be cleansed unless you get mud on your hands.
You shall not amuse yourself unless you walk among the beasts.
You always try.You sometimes fail.
Spirit is there hiding in shadows
Waiting for you to come out of the wardrobe
To devour you...
It follows you everywhere.
Your leecherous friend.Your beloved enemy.
And It commands you.It rules you.
Not to get up until you know what the soil tastes like.
Not to forget until you lick the blood from the wound.
Not to feel the water until you've felt the fire.
We have to deny it.Because we are "animals"...
It causes trouble for It breathes too loud.
When upset It can stir the stars and cook them.
"But what would I be without you?",you'' ask.
"You would be Pain and Beauty",It replies.
Oh you're sure It's mad.Try to get over it.
Pity...You can't.

Geist ist Geil

About

Εδώ βρίσκουν καταφύγιο τυχαία όνειρα και σκέψεις.

The Singing Pervert

Η φωτογραφία μου
I just think and write

Lost Souls

The Ocean

The Ocean
The Beginning, the End

Copyright 2009 - Lavender Nightsky

Blogspot Theme designed by: Ray Creations, Ray Hosting.