Lavender Nightsky

Λάχεσις,τη φώναζαν

Ανέγγιχτη,ανέπαφη,ατόφια

Τυλιγμένη σε ένα άσπρο σύννεφο

Και μας μίλησε με προφορά ξενική

Μας είπε πως η ζωή μα είναι μια βόλτα

Πως θα κινούμαστε αέναα όταν δε θα είμαστε

Κι όπως το βράδυ τρυπώνει κρυφά στο κρεβάτι

Έτσι έσβησε κι ο απόηχος της

Η γεύση που άφησε δεν ήταν ίαμα

Δεν είχε ίχνος από ιδρώτα,δάκρυ ή θαλασσόνερο

Ήταν μια γεύση στιφάδας και γης καμμένης.

Και το άγγιγμα της ήταν σαν πένας στο χαρτί

Χάραξε κι άφησε το αποτύπωμα της

Έπρεπε να χαράξει γιατί τα λόγια πετούν...

Αναρωτιόμασταν αν θα την ξαναδούμε

Ή ποια συνωμοσία την έφερε

Εδώ,τα δέντρα των Δελφών ουρλιάζουν

Ίσως ν'ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα τους

Όμως ανακάτεψε το μυαλό και τις αισθήσεις μας

Τόσο που νοιώθουμε πια ικανοποιημένοι!

Πως γίνεται να αποκτήσαμε αυτή την αίσθηση;

Έφταιγαν μήπως τα εβένινα μαλλιά της;

Ή μήπως το μαγευτικό γαλάζιο βλέμμα;

Ήταν Γυναίκα;...

Μείναμε μόνο να κοιτάμε το κενό

Αλλά μέσα ήμασταν γεμάτοι

Νοιώθαμε πως μπορούμε ν'αλλάξουμε

Και σιγά σιγά τα καταφέραμε

Κάναμε άλλες επιλογές

Ακολουθήσαμε δρόμους διαφορετικούς

Χρησιμοποιήσαμε την καρδιά μας πιο πολύ

Διαλέξαμε άλλους αρχηγούς

Κατασκευάσαμε άλλα όπλα

Χτίσαμε νέες πολιτείες.

Και όταν ξανάρθε είμασταν έτοιμοι.

Αλλά όχι γι'αυτό που θ'αντικρίζαμε μετά

(Κανείς δε μπορεί να είναι έτοιμος γι'αυτό)

Πέσαμε στα πόδια της και τα φιλήσαμε

Εκείνη έλαμπε χρυσή κι έπινε κρασί

Σκόρπισε λίγο κρασί στα χείλη μας και μας φίλησε

Κι έτσι χωρίσαμε...

Απλά και ήσυχα...

Αποσπαστήκαμε απ'τη μήτρα

Σε δευτερόλεπτα ξεχάσαμε τα πάντα

Ήχος θροΐσματος φτερών μιας πεταλούδας

Παίρνουμε μια βαθιά ανάσα

Κι ανοίγουμε τα μάτια...

Είναι όλα όπως περιμέναμε.

Όπως ακριβώς τα είχε προβλέψει

Εκείνη...

Κύκλοι και σπείρες

Η ζωή μας μια βόλτα...

Κάτω απ'τα γάργαρα νερά,το πυροφέγγαρο

Θαρρείς πως είναι κρυμμένο στη λίμνη.

Μονάχη παρέα του οι χρυσαλίδες

Αγνό ασήμι και μαργαριτάρι στο βυθό

Μάτια σφραγισμένα...

Κάποιος κάθεται κάτω από ένα δέντρο

Κάποιος κοιτάει την όχθη.

Κάποιος συλλογίζεται τι χρώμα έχει.

Κάτω απ'τα ήρεμα νερά κοχλάζει λάβα.

Αλλά δε φαίνεται.

Μέσα σε κρατήρες συμπυκνωμένης ενέργειας

Περιμένει το φιλί του δράκου

Εκείνο το παλιό γιατροσόφι

Να την ελευθερώσει,να την φέρει στη ζωή

Κοιτώντας τα νερά,κάτι σαλεύει

Είναι αλήθεια;Η μήπως μια παραίσθηση;

Τα νερά στροβιλίζονται γρήγορα

Η λάβα φουσκώνει και ξεχύνεται

Καίνε τα μάτια από το θειάφι

Και κλάμα μωρού ακούγεται από μακριά

Γένεσις...

Και όπως όλα έγιναν,έτσι σταματούν

Ξαφνικά...

Και φυσάει ένας αέρας γλυκός

Γήινο άρωμα πικραμύγδαλου...

Τώρα έχει μείνει μόνη η ανάγκη

Η ανάγκη του αμφίβιου

Να γευτεί,να νοιώσει τον υγρό πυρετό

Αργά σηκώνεται απ΄το δέντρο

Το νερό μόλις που αγγίζει το δέρμα

Και με σφυγμό αργό μπαίνει μέσα...

"Τι απέγινε εκείνο το βράδυ;Κανείς δεν είδε.Κανείς δεν έμαθε ποτέ.Το μόνο που μπορούσε να αντικρύσει κάποιος (και κυρίως το φεγγάρι από ψηλά που γελούσε μεθυσμένο απ'τη σκόνη) ήταν μια κόκκινη λάμψη στο βυθό.Κόκκινη σαν ρουμπίνι στα έγκατα της γης...

Και η μέρα σιγά σιγά θα επανέλθει.Το φεγγάρι θα κρυφτεί.Οι αυταπάτες θα κρυφτούν κι αυτές στην αγκαλιά της νύχτας.Κι έτσι σιγά σιγά θα σβηστούν όλα τα πειστήρια.

Μα αν κάποιος κάποτε περάσει από εκείνο το σημείο θα μπορέσει να διακρίνει κάτι αλλόκοτο!

Πάνω στο δέντρο σκαλισμένα,σαν κάρβουνα να καίνε,τα τελευταία λόγια του περίεργου αυτού πλάσματος.Ένα πυρωμένο "Αγάπησα...".Το κουκούτσι του μήλου της Εδέμ...Μοναδικό δείγμα της Αμαρτίας..."

Go away sorrow.

The soil of his mind is not fertile for you

Go away from these restless eyes

And should you return,come back White.

For there is no way that it can go on like this

Forsaken by all his Senses

Torn...

Struggling with time and expectations

Ambition is a poisonous fruit

He has tasted that.

Comparisson is the gift of the Snake

He has accepted this gift.

The passion of others for his one life...

It's demanding

The eyes set on his trembling hand...

A grave torment

Each line that is drawn is a victim

A victim of stability

Each number he sees,a scruple in his mind

Neverending sleepless nights

To heavy prayers for his own consience

Go away miracles

Or rather the belief

Calling loud the name of Limpidity

But the air is no healer

The air is not much of a God

It bears no flag of Victory

It just bears the smell of change

A smell yet untouched by cigarette-smoke

Therefore bound by what we call Destiny

Until the Lily of the Valley blooms

Until he moves as the compass indicates

North...

Clear are the eyes with no shame

And deep as the lake of aims

But no earthly creature can possess them

And no one can point his head towards the sky

For there is always a ceiling above us,a barrier.

What is different from us

What we cannot touch

Infinity

And a tiny place in history...

-Last month.So close to the end...Havoc or blossom?

Κουράστηκες σε τούτο το άγριο ταξίδι.

'Εγειρε το δισάκι σου και έπεσε.

Η σκιά του δέντρου,λουσμένη σε φως απόκοσμο.

Δε σε χώρεσε ποτέ.

Δε σε έθρεψε.

Η χώρα που ζητάς να φτάσεις άγνωστη...

Τα συντρίμμια πίσω σου δε τα λογάριασες.

Απομεινάρια μιας αλλοτινής ελπίδας.

Παρά κίνησες για τη γη της Ατλαντίδας σου.

Μακριά απ΄τη γκρίζα αχλή της συνήθειας.

Ο έρωτας παίρνει μορφή στου δρόμου τις καμπύλες.

Κι όχι καμπύλες γυναίκας ή κιθάρας.

Μοναχά του δρόμου η απότομη στροφή.

Κρυμμένος ορίζοντας στα μάτια σου

Ξημέρωμα και δειλινό μαζί στο χαμόγελο σου.

Και η Αριάδνη να ψάχνει απεγνωσμένα.

Που είναι η έξοδος;Γιατί της έκρυψες το μίτο;

Ξύπνησες.Περπάτησες.

Ήρθε η ώρα για ταξίδι.Ξεκίνα πάλι.

Κρίνα στα μαλλιά του αύριο να μοσχοβολούν

Κι εσύ ψάνχεις τη χρυσόσκονη απ'το κλάμα της...

Ο δρόμος δεν τελείωσε εδώ.

Ο έρωτας σου θα θεριέψει.

Τα πόδια σου θα πατάνε σε πυρωμένο έδαφος

Η όψη σου θα αγριέψει.

Μα εσύ θα γράφεις μόνο για τη διαδρομή

Και η Αριάδνη μέρα τη μέρα θα μαραίνεται...

"Καιρός να πετάξουμε.Όσο πιο πολύ καθυστερούμε τόσο πιο πολύ κρυώνουμε.Και μετά;

Μετά τι;

Το όνειρο...Η διαδρομή για τη διαδρομή.

Το ταξίδι προς τον Παράδεισο.Ναι σίγουρα αυτός είναι Παράδεισος.

Ακόμα και η κόλαση που έχει πάνω της τη σκόνη του δρόμου είναι Παράδεισος.

Καλή τύχη..."

Dark as the shades have turned it

Clear as it is

I can see now

Tangled up with this amazing maze

No cross at the end of the tunnel

No emergency exit from the woods

The woods of lost senses

Where once I lost myself for good

The voice of the White has faded

The cry of the wolf,pushed down

No sympathy left for the match girl

No eyes to create rain when they gaze

Merely a passion seeking for bridle

Once I could see behind the lines

Ever to search again

Ever to recover the mystery

My feelings crashing on a big wall

And being scattered all around

Never finding their way back to me

The nostalgia of the wild

The yearning of creating fairy tales

Garden smell of gardenias

Leading the mind away from the night

I seek Aurora but never find her there

Where I had left her

Under the willow tree,sleeping

Back to the future

Where you'll never travel

For I will not show you the way

It is mine and mine alone

A precious clandestine cache

Without a spare room for anyone

Έρμαια των παθών σας,με σφίξατε στην αγκαλιά σας

Και βύζαξα γάλα θολό.

Στέλνατε δόρατα αιχμηρά

Κατ'ευθείαν πάνω στις πληγές του ονείρου

Και άφηναν μόνο παραμορφωμένες τύχες

Δεν έψαξα πολύ να καταλάβω

Γιατί όλα ήταν στρώματα χρώσεων γύρω

Δεν έξυσα με το νύχι τον ασβέστη

Οι σκέψεις μου στερούνται διδαχών

Μα κάπου μέσα στο άρρωστο σκοτάδι μου

Φύτρωσα και θέριεψα δίχως λίπασμα

Μόνο με μια σπίθα ανατολής μέσα μου

Δε θέλω να σκορπίσω κατηγόριες

Δε θέλω να κλάψω δίχως ξύπνημα

Θέλω μόνο να χαϊδέψω το περιθώριο

Την άσπρη κόλαση που διάλεξα να ζω

Τι κι αν είμαι μόνη στο κλουβί μου;

Δεν τους χρειάζομαι εκείνους που με γδύσανε

Θέλω τα μάτια μου ν'ανοίξω κι ας σωπάσω

Να μυρίσω το άρωμα της δειλής νιότης μου

Που σαν λιοντάρι λαβωμένο φεύγει απ΄τη μάχη

Ξεθωριάζουν τώρα και οι χρώσεις...

Κρύβονται τα άσπρα περιθώρια και γελούν

Θα υπάρξω άραγε ξανά μετά τη φρίκη;

Ουδόλως γνωρίζω και ντρέπομαι γι'αυτό

Θα υπάρξει όμως ο καιρός που θα μάθω...

Θα ανακαλύψω τους φανταστικούς μου φίλους

Κρυμμένοι όλοι βρίσκονται στη Σπηλιά του Σύμπαντος...